In het jaar 2000 heb ik dieper tot het geloof gevonden en zo begeleidde ik in oktober van dat jaar mijn moeder voor de eerste keer naar Amsterdam, naar de kapel van de Vrouwe van alle Volkeren. Mama had me erover verteld. Ook zij kende de Vrouwe van alle Volkeren niet totdat zij door een uitnodiging voor de 3e Internationale Gebedsdag ervan hoorde. En ze werd meteen “ontvlamd”.
Nadat ik de Boodschappen gelezen had, verstond ik inwendig duidelijk, dat de woorden van de “Vrouwe” echt moesten zijn, en zo wilde ik haar wens vervullen en haar beeltenis en gebed verspreiden.
Wat me meteen zeer beviel aan de Vrouwe van alle Volkeren was de zekerheid, dat zij voor ieder aanvaardbaar is. Zij staat er niet met de rozenkrans, wat typisch katholiek zou zijn, en zegt ook niet: “Ik ben Maria”. Nee, ze zegt: “Ik ben de Moeder van alle Volkeren”, en daardoor is zij ook voor niet-katholieken en niet-christenen makkelijker aan te nemen. Dat heb ik zelf mogen ervaren met bijvoorbeeld mijn collega’s op het werk, waarvan enkele moslims zijn. Met hen ontstaan juist vaak mooie gesprekken over Maria, die zij als “Miriam”, de moeder van de profeet Jezus noemen en naar mijn mening vaak meer waarderen dan menige katholiek. Ja, op de bank weten eigenlijk allen, dat ik gelovig ben. Met de tijd heeft al een deel van hen het prentje van de Vrouwe van alle Volkeren en het gebed aangenomen, zelfs mijn mohammedaanse collega’s. Daarbij heb ik het tot mijn gewoonte gemaakt vooraf voor degenen te bidden, die ik het prentje wil geven, zodat dan op dat moment hun hart open is.

De boeddhiste Ramasé

Zo ook bij mijn Thaise kapster Ramasé, die boeddhiste is. Het is nu drie jaar geleden, dat zij mij tijdens het knippen vertelde, dat ze grote leverproblemen had en zwaar ziek was. Nog maar drie maanden gaven de artsen haar, als ze geen levertransplantatie zouden kunnen uitvoeren. Daarop vertelde ik Ramasé over de Vrouwe van alle Volkeren en schonk haar haar prentje, dat ze beloofde naast haar Boeddhabeeldje te zetten. Ook het gebed van de Moeder vervulde haar met zichtbare vreugde en ze bad het vanaf dat ogenblik iedere avond in haar Thaise moedertaal. Ik leerde haar ook het Onze Vader en het Weesgegroet, zodat ze begon met het bidden van de rozenkrans. Hoe ze dit alles aan haar Boeddha-altaartje deed, weet ik niet, maar een ding is zeker, elke dag ging het haar een beetje beter. En na drie maanden onderging ze een geslaagde levertransplantatie. Afgelopen jaar ging ze naar Thailand en ze was gaarne bereid zelfs enkele honderde Thaise prentjes mee te nemen. Ze bracht deze daar naar de katholieke scholen. Haar man is katholiek, maar niet praktiserend en ik dacht bij mezelf: “Ramasé, je bent boeddhiste, maar in je hart denk en bid je al christelijk.”

Maria lost alle problemen op haar wijze op

Al bijna tien jaar ga ik meerdere keren per jaar naar België, naar de Mariabedevaartplaats Banneux. Daar help ik mee bij de verzorging van de zieken. Natuurlijk geef ik altijd alle zieken van mijn groep een prentje, dat ik altijd in verschillende talen bij me heb. Eén keer was een zieke ontevreden. Op reis leed ze altijd aan slaapstoornissen, zo klaagde ze, en nu moest ze een kamer delen met een andere vrouw, die bovendien nog snurkte. Welke raad kon ik haar geven? Ik gaf haar het prentje met de woorden: “U bent toch voor Maria hierheen gekomen, nietwaar? Ik kan u geen eenpersoonskamer bezorgen, maar het gebed van de Vrouwe van alle Volkeren kan ik u geven. Bid het toch! Maria kan u helpen, want u maakt deze bedevaart toch voor Maria.” En echt waar, in de vijf dagen, dat deze vrouw met ons in Banneux was, had ze uitmuntend geslapen en ook niet vergeten, “de Vrouwe voor dit wonder te danken,” zoals ze het uitdrukte.

Mijn collega

Als ik een prentje geef of iemand bemoedig tot het bidden van de rozenkrans, dan spreek ik graag over hetgeen me zelf vervult en zeg vaak: “Ik weet 100 procent zeker, dat het gebed tot Maria helpt. Jij weet dit echter nog niet. Je moet het zelf uitproberen en ervaren. En dan zul je zien, dat ik de waarheid heb gezegd. Maria helpt 100 procent zeker.” Een mooi voorbeeld hiervoor is één van mijn collegas op het werk. Drie jaar geleden zou hij bijna bij de bank ontslagen zijn. Daar hij mij om raad vroeg, gaf ik hem het gebed van Amsterdam, een rozenkrans om deze dagelijks te bidden, en de tip tegelijkertijd gedisciplineerd en hard te werken. Zelfs voor mij was het verbazingwekkend om te zien, hoe opvallend zijn productiviteit verbeterde naar mate hij trouwer de rozenkrans bad en de heilige Mis bezocht.

Als getuige getuigenis geven

Ongeveer een maand geleden gaf ik in een kerk een prentje aan een vrouw. Zij was zeer geraakt en begon me te vertellen, dat ze veel problemen met haar zoon had, die zijn geloof opgegeven had vanwege de schandalen in de Verenigde Staten. Juist toen ik haar het gebed en de beeltenis van de Moeder van Amsterdam gaf, had ze in haar hart Maria gevraagd, hoe ze haar zoon toch weer tot de katholieke Kerk terug kon voeren. Misschien bestaat er een gebed, dat haar daarbij behulpzaam kon zijn. Op dat moment kreeg ze van mij het prentje van de Vrouwe van alle Volkeren met het gebed op de achterkant. Ze zag dat als Maria’s antwoord en nam het met tranen in de ogen aan.
Ze had nog nooit over de verschijningen in Amsterdam gehoord en wilde graag weten, welke boodschap Maria er gegeven had. Zo vertelde ik haar over het vijfde mariale dogma, Medeverlosseres, Middelares en Voorspreekster. Natuurlijk had ze daar nog nooit van gehoord en toch zei ze me: “Heeft u de film ‘The Passion’ gezien? Kunt u zich herinneren aan de scène, waarin Jezus valt en zijn moeder Hem te hulp snelt en Hem steunt? En hoe Hij daardoor weer kracht krijgt om verder te gaan? Daar lijdt zij met Hem en ondersteunt Hem bij het verlossingswerk.” Toen wist ik: over de medeverlossing hoef ik deze vrouw niets meer uit te leggen!